1. OGRÓJEC
„A odszedłszy znowu się modlił,
powtarzając te same słowa”
(Mk 14,39).
Nigdy w całym Nigdy w całym życiu Pan Jezus nie okazał się tak prawdziwie człowiekiem, jak w Ogrójcu na modlitwie. Czyniąc ogromny wysiłek, z pobladłym obliczem, z drżącymi kolanami, wyciągniętymi rękami - klęczy, pada na twarz, podnosi się i znowu pada, wije się z boleści, spływa krwawy pot i wewnętrznej udręki, jakiej jeszcze nikt nie odczuwał i odczuwać nie będzie. Patrząc na to, a nawet tylko wyobrażając sobie tę scenę, każdy może wskazać na Zbawiciela i powiedzieć z Piłatem: „Oto człowiek". Jeżeli zaś zwrócimy uwagę na okoliczności tych cierpień i cel, dla którego one zostały podjęte, wówczas również każdy obserwator może z całą słusznością zawołać głośno za setnikiem: „Oto prawdziwy Bóg!"
.....
Jego cierpienie powiększało osamotnienie. Wziął jak najbliżej Siebie – „na rzut kamieniem” – swoich trzech najbliższych: Piotra, Jakuba i Jana. Budzi aż trzy razy – bezskutecznie. Nawet Anioł musi się zjawić, aby być przy Nim w Jego osamotnieniu. Ta męka opuszczenia dojdzie aż do krzyku na krzyżu: Boże, mój Boże – czemuś Mnie opuścił.
2. Biczowanie
„Wówczas Piłat wziął Jezusa i ubiczował"
(J 19,1)
Opór oskarżycieli Pana Jezusa coraz bardziej wzrastał i mógł wywołać wzburzenie ludu, a Piłat bał się by nie wysłano na niego. skargi do Rzymu. Ta obawa zaciemniała w nim poczucie sprawiedliwości i prawa, a wysunęła na pierwszy plan wyrachowanie polityczne.
Postanowił tedy użyć wybiegu; zgodnie z żądaniem tłumu wypuścił Barabasza i dla zjednania sobie oskarżycieli kazał wykonać uprzednie swoje przyrzeczenie i poddać Pana Jezusa biczowaniu.
....
Była to najokrutniejsza kara. Nie wolno jej było stosować wobec obywateli rzymskich. Dwóch biczowników – uderzało w plecy skazańca – 40 uderzeń. Kaci byli artystami – nie uderzali w jedno miejsce – starali się maksymalnie poranić całe plecy. Bicz składał się z dwóch rzemików zakończonych ołowianymi kulkami lub haczykami albo połamanymi kośćmi. Na Całunie odczytujemy ponad 100 ran. Wielu pod bicami kończyło swój żywot. Pan Jezus to przeżył.
3. Ukoronowanie (cierniem)
„A żołnierze, uplótłszy koronę z ciernia,
włożyli na jego głowę"
(J 19,2)
Po ubiczowaniu „żołnierze wprowadzili Pana Jezusa do przedsionka pretorium i zwołali całą kohortę" (Mk 15,16). Tam Zbawiciel miał oczekiwać ostatecznego wyroku.
Tego czasu użyli żołnierze do naigrawania się z Boskiego Mistrza: narzucili na niego czerwoną chlamidę, jakiej triumfator używał po odniesionym zwycięstwie, między związane w przegubach ręce wetknęli trzcinę, która miała imitować władcze berło królewskie, oraz włożyli na Jego głowę, upleciony z cierni koronę, na wzór koron królewskich. Tłukli po głowie trzciną, aby korona bardziej kłuła. Do ręki wcisnęli trzcinę – znak chwiejności – berło królewskie.
Następnie przyklękali przed Nim, wstawali, pluli w oblicze, wyrywali trzcinę ze związanych rąk i uderzali po cierniowej koronie, przytem wołając: „Witajże, królu żydowski!" (Mt 27,27-30; J 19,2-3).
.....
Tamtejsze ciernie miało kolce długości naszych palców. Na Całunie odczytujemy około 32 ranywokół głowy. Na czole duży krwawy ślad sączący się z przebitej żyły na czole.
4. Dźwiganie krzyża
„A On sam dźwigając krzyż
wyszedł na miejsce zwane miejscem Czaszki,
które po hebrajsku nazywa się Golgota"
(J 19,17).
W Jerozolimie miejscem na ukrzyżowanie skazanych był pagórek, znajdujący się na północ od miasta, zaraz za murami. Z powodu swego ukształtowania nazywał się on „Czaszką" (po łacinie - Calvaria a po aramajsku Golgota). Miejsce to było bardzo dogodne, albowiem położone obok bramy miasta, kędy przechodziło wielu ludzi, wystawiało skazanego na widok publiczny Obok znajdowały się grobowce, co zgadzało się z zasadą, że krzyżować należy w miejscu, gdzie grzebano umarłych. Od Golgoty do pretorium Piłata było na przełaj około kilometra drogi.
Chociaż drogi i ulice z racji świąt były zatłoczone, Pana Jezusa umyślnie prowadzono nieco dłuższą i bardziej uczęszczaną drogą, by nadać wyrokowi większy rozgłos. Najbardziej zainteresowani w tym byli arcykapłani i członkowie Sanhedrynu, którzy nie chcieli stracić okazji, by wobec ludu jak najdłużej okazać się zwycięzcami,
a jednocześnie wystawić skazanego na upokorzenie.
Trzy upadki – trzeci tragiczny. Widać na Całunie piasek z krwią na nosie – taki sam jak na pięcie. Bolesne spotkanie ze Swoją Bolesną Matką.
Pan Jezus idzie na śmierć. Idzie z miłosierdzia ku mnie. O, Jezu, miłosierdzia! Daj, bym mógł skorzystać z krzyża, który tak radośnie przyjmujesz dla mnie i za mnie! Daj mi ponieść śmierć według upodobania Twego. Ale odwróć sprawiedliwy wyrok śmierci wiecznej za liczne grzechy i niewierności moje. Spójrz na mnie okiem nieskończonego miłosierdzia Twego, bym Cię miłował miłością nigdy nie ustający w tym życiu i w wieczności! Przyjmij na zadośćuczynienie za grzechy moje i całego świata, to najgorętsze pragnienie moje, bym mógł niegodną krwią własną okazać miłość ku Tobie!
5. Śmierć na krzyżu
„A Jezus wołając głosem wielkim, rzekł:
Ojcze, w ręce twoje oddaję ducha mego"
(Łk 23,46)
„Skłonił głowę i skonał" (J 19,30).
Przeszło już trzy godziny wisi Pan Jezus na krzyżu. Męka jego coraz bardziej się potęguje. Ciało zwiesza się z krzyża, coraz bardziej bezwładnie. Oblicze staje się coraz bledsze, a bruzdy, którymi krew spływała, coraz ciemniejsze i wyrazistsze.
Twarz się wydłużyła, rysy stały się delikatniejsze i ostrzejsze, policzki zapadły, a przez otwarte sine usta można było widzieć język. Oczy nabiegłe krwią patrzyły w bezkresną dal. Chrystus rozmawiał duchem z Ojcem Niebieskim.
Nagle drgnął, skierował wzrok ku niebu i z uczuciem rozczulającej dziecięcej ufności i miłości, z poddaniem się woli Ojca, potężnym głosem zawołał: „Ojcze, w ręce twoje oddaję ducha mego". Potem skłonił głowę i skonał.
Pan Jezus „skłonił głowę i skonał" (J 19,30; Łk 23,46).
W zwykłych warunkach człowiek najpierw umiera, a potem skłania głowę. Pan Jezus najpierw skłonił głowę, aby udzielić przyzwolenia i zgodzić się na nadchodzącą śmierć, powiada św. Anzelm, a oddaje ducha w ręce Ojca zawoławszy głosem wielkim, aby okazać, że jak miał dosyć mocy i siły, by nie umrzeć w czasie strasznych mąk, tak znów tyle okazał miłosierdzia, by przez śmierć swoją ożywić wszystkich skazanych za grzechy na wieczną śmierć. Boski pośrednik - mówi św. Wawrzyniec Justiniani - schyla głowę swoją ku miłosierdziu, skłania ku łasce, a opuszcza ku przebaczeniu.
Przyszedł szukać, co było zginęło, - uzdrowić, co było chorego - podźwignąć, co było upadłego. Spełnił to wielkie zadanie życiem pełnym niezwykłego trudu i straszną męką. Pozostawało mu tylko dać wyraz swego nieskończonego Miłosierdzia skłonieniem głowy przed śmiercią.
„A odszedłszy znowu się modlił,
powtarzając te same słowa”
(Mk 14,39).
Nigdy w całym Nigdy w całym życiu Pan Jezus nie okazał się tak prawdziwie człowiekiem, jak w Ogrójcu na modlitwie. Czyniąc ogromny wysiłek, z pobladłym obliczem, z drżącymi kolanami, wyciągniętymi rękami - klęczy, pada na twarz, podnosi się i znowu pada, wije się z boleści, spływa krwawy pot i wewnętrznej udręki, jakiej jeszcze nikt nie odczuwał i odczuwać nie będzie. Patrząc na to, a nawet tylko wyobrażając sobie tę scenę, każdy może wskazać na Zbawiciela i powiedzieć z Piłatem: „Oto człowiek". Jeżeli zaś zwrócimy uwagę na okoliczności tych cierpień i cel, dla którego one zostały podjęte, wówczas również każdy obserwator może z całą słusznością zawołać głośno za setnikiem: „Oto prawdziwy Bóg!"
.....
Jego cierpienie powiększało osamotnienie. Wziął jak najbliżej Siebie – „na rzut kamieniem” – swoich trzech najbliższych: Piotra, Jakuba i Jana. Budzi aż trzy razy – bezskutecznie. Nawet Anioł musi się zjawić, aby być przy Nim w Jego osamotnieniu. Ta męka opuszczenia dojdzie aż do krzyku na krzyżu: Boże, mój Boże – czemuś Mnie opuścił.
2. Biczowanie
„Wówczas Piłat wziął Jezusa i ubiczował"
(J 19,1)
Opór oskarżycieli Pana Jezusa coraz bardziej wzrastał i mógł wywołać wzburzenie ludu, a Piłat bał się by nie wysłano na niego. skargi do Rzymu. Ta obawa zaciemniała w nim poczucie sprawiedliwości i prawa, a wysunęła na pierwszy plan wyrachowanie polityczne.
Postanowił tedy użyć wybiegu; zgodnie z żądaniem tłumu wypuścił Barabasza i dla zjednania sobie oskarżycieli kazał wykonać uprzednie swoje przyrzeczenie i poddać Pana Jezusa biczowaniu.
....
Była to najokrutniejsza kara. Nie wolno jej było stosować wobec obywateli rzymskich. Dwóch biczowników – uderzało w plecy skazańca – 40 uderzeń. Kaci byli artystami – nie uderzali w jedno miejsce – starali się maksymalnie poranić całe plecy. Bicz składał się z dwóch rzemików zakończonych ołowianymi kulkami lub haczykami albo połamanymi kośćmi. Na Całunie odczytujemy ponad 100 ran. Wielu pod bicami kończyło swój żywot. Pan Jezus to przeżył.
3. Ukoronowanie (cierniem)
„A żołnierze, uplótłszy koronę z ciernia,
włożyli na jego głowę"
(J 19,2)
Po ubiczowaniu „żołnierze wprowadzili Pana Jezusa do przedsionka pretorium i zwołali całą kohortę" (Mk 15,16). Tam Zbawiciel miał oczekiwać ostatecznego wyroku.
Tego czasu użyli żołnierze do naigrawania się z Boskiego Mistrza: narzucili na niego czerwoną chlamidę, jakiej triumfator używał po odniesionym zwycięstwie, między związane w przegubach ręce wetknęli trzcinę, która miała imitować władcze berło królewskie, oraz włożyli na Jego głowę, upleciony z cierni koronę, na wzór koron królewskich. Tłukli po głowie trzciną, aby korona bardziej kłuła. Do ręki wcisnęli trzcinę – znak chwiejności – berło królewskie.
Następnie przyklękali przed Nim, wstawali, pluli w oblicze, wyrywali trzcinę ze związanych rąk i uderzali po cierniowej koronie, przytem wołając: „Witajże, królu żydowski!" (Mt 27,27-30; J 19,2-3).
.....
Tamtejsze ciernie miało kolce długości naszych palców. Na Całunie odczytujemy około 32 ranywokół głowy. Na czole duży krwawy ślad sączący się z przebitej żyły na czole.
4. Dźwiganie krzyża
„A On sam dźwigając krzyż
wyszedł na miejsce zwane miejscem Czaszki,
które po hebrajsku nazywa się Golgota"
(J 19,17).
W Jerozolimie miejscem na ukrzyżowanie skazanych był pagórek, znajdujący się na północ od miasta, zaraz za murami. Z powodu swego ukształtowania nazywał się on „Czaszką" (po łacinie - Calvaria a po aramajsku Golgota). Miejsce to było bardzo dogodne, albowiem położone obok bramy miasta, kędy przechodziło wielu ludzi, wystawiało skazanego na widok publiczny Obok znajdowały się grobowce, co zgadzało się z zasadą, że krzyżować należy w miejscu, gdzie grzebano umarłych. Od Golgoty do pretorium Piłata było na przełaj około kilometra drogi.
Chociaż drogi i ulice z racji świąt były zatłoczone, Pana Jezusa umyślnie prowadzono nieco dłuższą i bardziej uczęszczaną drogą, by nadać wyrokowi większy rozgłos. Najbardziej zainteresowani w tym byli arcykapłani i członkowie Sanhedrynu, którzy nie chcieli stracić okazji, by wobec ludu jak najdłużej okazać się zwycięzcami,
a jednocześnie wystawić skazanego na upokorzenie.
Trzy upadki – trzeci tragiczny. Widać na Całunie piasek z krwią na nosie – taki sam jak na pięcie. Bolesne spotkanie ze Swoją Bolesną Matką.
Pan Jezus idzie na śmierć. Idzie z miłosierdzia ku mnie. O, Jezu, miłosierdzia! Daj, bym mógł skorzystać z krzyża, który tak radośnie przyjmujesz dla mnie i za mnie! Daj mi ponieść śmierć według upodobania Twego. Ale odwróć sprawiedliwy wyrok śmierci wiecznej za liczne grzechy i niewierności moje. Spójrz na mnie okiem nieskończonego miłosierdzia Twego, bym Cię miłował miłością nigdy nie ustający w tym życiu i w wieczności! Przyjmij na zadośćuczynienie za grzechy moje i całego świata, to najgorętsze pragnienie moje, bym mógł niegodną krwią własną okazać miłość ku Tobie!
5. Śmierć na krzyżu
„A Jezus wołając głosem wielkim, rzekł:
Ojcze, w ręce twoje oddaję ducha mego"
(Łk 23,46)
„Skłonił głowę i skonał" (J 19,30).
Przeszło już trzy godziny wisi Pan Jezus na krzyżu. Męka jego coraz bardziej się potęguje. Ciało zwiesza się z krzyża, coraz bardziej bezwładnie. Oblicze staje się coraz bledsze, a bruzdy, którymi krew spływała, coraz ciemniejsze i wyrazistsze.
Twarz się wydłużyła, rysy stały się delikatniejsze i ostrzejsze, policzki zapadły, a przez otwarte sine usta można było widzieć język. Oczy nabiegłe krwią patrzyły w bezkresną dal. Chrystus rozmawiał duchem z Ojcem Niebieskim.
Nagle drgnął, skierował wzrok ku niebu i z uczuciem rozczulającej dziecięcej ufności i miłości, z poddaniem się woli Ojca, potężnym głosem zawołał: „Ojcze, w ręce twoje oddaję ducha mego". Potem skłonił głowę i skonał.
Pan Jezus „skłonił głowę i skonał" (J 19,30; Łk 23,46).
W zwykłych warunkach człowiek najpierw umiera, a potem skłania głowę. Pan Jezus najpierw skłonił głowę, aby udzielić przyzwolenia i zgodzić się na nadchodzącą śmierć, powiada św. Anzelm, a oddaje ducha w ręce Ojca zawoławszy głosem wielkim, aby okazać, że jak miał dosyć mocy i siły, by nie umrzeć w czasie strasznych mąk, tak znów tyle okazał miłosierdzia, by przez śmierć swoją ożywić wszystkich skazanych za grzechy na wieczną śmierć. Boski pośrednik - mówi św. Wawrzyniec Justiniani - schyla głowę swoją ku miłosierdziu, skłania ku łasce, a opuszcza ku przebaczeniu.
Przyszedł szukać, co było zginęło, - uzdrowić, co było chorego - podźwignąć, co było upadłego. Spełnił to wielkie zadanie życiem pełnym niezwykłego trudu i straszną męką. Pozostawało mu tylko dać wyraz swego nieskończonego Miłosierdzia skłonieniem głowy przed śmiercią.
